امروز : دوشنبه ٢٨ مرداد ١٣٩٨
 


شماره خبر :٤٦٥٠٨٣ 

 

تاریخ انتشار خبر : 1394/08/19    ا   ١٢:٢٥
هالیوود؛ از جاذبه های جنسی زنانه تا ستیز با سالمندی
با اینکه درصد شخصیت های مونث در سال های دهه 30 تا 40 عمرشان تنزل شدیدی پیدا می کند (از 30 به 17 درصد) ولی درصد شخصیت های مذکر اندکی افزایش می یابد و از 27 درصد سال های 30 به 28 درصد دهه 40 عمرشان می رسد. درصد شخصیت های مذکر واقع در سال های 50 (18 درصد) دو برابر شخصیت های مونث واقع در سال های 50 عمرشان (با 9 درصد) است.

برای لحظه ای تصور کنید که بردلی کوپر، بازیگری که امسال 40 ساله می شود، دیگر تنها در فیلم های سرخوشانه ای بازی داده می شود که در آنها نقش وردست متلک گو – و البته «بسیار پیر» و در نتیجه از نظر جنسی حال به هم زن – یک سوپر هنرپیشه ژیگولو را ایفا می کند. یا مثلا لئوناردو دی کاپریو که او هم به تازگی 40 ساله شده، در یک فیلم پر فروش تابستانی در کنار اسکارلت جانسن بازی کند، البته در نقش پدر او؟ یا حتی بهتر از آن، آیا باورتان می شود که جیمز فرانکو 37 ساله گفته باشد که در صحبت های مقدماتی در مورد نقش پیشنهاد شده به وی، کارگردان فیلم به او گفته «سن و سالش خیلی بیشتر» از آن است که بتواند در نقش قهرمان عاشق پیشه یکی از افسانه های گریم بازی کند که در فیلم، با یک کیسه کرباسی پر از لباس های مندرس به تصویر می شود؟ یا تصور کنید که تصمیم گرفته اند نسخه سینمایی «دختران طلایی» را فقط با حضور مردان بسازند، مثلا با بازیگرانی چون برد پیت، دنزل واشنگتن، جانی دپ و – از همه مهم تر – جرج کلونی در نقش سوفیا!

 مضحک به نظر می رسد، چرا که مضحک هم هست، اما اینها با آنچه که در عالم واقعیت و پس از رسیدن هنرپیشه های زن به سن و سالی خاص، هنگام انتخاب آنها جهت ایفای نقش های سینمایی شان رخ می دهد، فرق چندانی ندارد؛ سن و سالی که معلوم شده حول و حوش 35 سال به بالاست. وقتی بازیگران زن به این سنین می رسند، هالیوود تصمیم می گیرد که  جنسی زنانه آنها خاصیتش را از دست داده و حالا باید نقش هایی پیش پا افتاده را برای آنها در نظر گرفت که جسمانیت و جذابیت های جنسی آنها نقشی در آنها نداشته باشد. هنرپیشه های زن همیشه در این باره صحبت می کنند و می کوشند توجه جامعه را به بحث مربوط به پیری ستیزی هالیوود در انتخاب بازیگران زن جلب کنند.

 چند روز پیش مگی گیلنبال 37 ساله در گفتگویی با مجله راپ اعلام کرد که به تازگی به او گفته شده که سنش خیلی بیشتر از آن است که نقش معشوق مردی 55 ساله را بازی کند. وی گفته است: «بازیگران زن تنها تا وقتی به چشم می آیند که از نظر جنسی مقبولیت دارند.» سارا سیلورمن و امی پولر در بحث های میزگرد امی 2009 با هالیوود ریپورتر گفتند که هر دوی آنها در نقش مادر جونا هیلز بازی کرده اند. در همین گفتگو کریستینا آپلگیت گفت که فقط به او گفته شده که نقش ساحره عجوزه ای برای او در نظرگرفته شده که در همسایگی آن دو زندگی می کند.

 به این ترتیب چه کسی واقعا شگفت زده خواهد شد اگر ریبل ویلسون – و بیایید صادق باشیم؛ تعداد بی شماری از هنرپیشه های زن دیگر – احتمالا درباره سن و سالشان دروغ گفته باشند؟ بعد از آنکه یکی از همکلاسی های دلخور ریبل فقط محض تفریح چندی پیش به مطبوعات خبر داد که ریبل درواقع 35 ساله است و نه آنطور که خودش مدعی شده 29 ساله، این بازیگر با ارسال توئیتی نامربوط به این حرف واکنش نشان داد. در این توئیت آمده بود: «راستش را بخواهید من یک پری دریایی 100 ساله ام!» واقعا که جواب دندان شکنی است، اما با در نظر گرفتن تمام جوانب، واقعا دشوار بتوان او را به خاطر این لاپوشانی سرزنش کرد، چرا که هالیوود این سقف سنی را برای هنرپیشه های زن خود تعیین کرده است. بله، می دانم که این قاعده استثناهایی هم دارد، چرا که مطمئنم آن دسته از شماها که نقش های فعالی را در کارزارهای مدنی «نه همه مردان» و «تمام زندگی ها اهمیت دارد» ایفا کرده اید، چقدر دلتان می خواهد به این موضوع اشاره کنید. اما اگر این بحث را به هنرپیشه های زن رنگین پوست تسری دهیم، خواهیم دید که همین فرصت های اندک برای آنها باز هم کمتر می شود.

 بنابراین بیایید به طور کلی درباره زنان و موضوع سالمندی در فیلم و تلویزیون صحبت کنیم: شما نقش مادر هنرپیشه های دیگر را در حالی ایفا می کنید که سن آنها به ندرت جوان تر از سن واقعی تان است (و حتی گاهی اوقات پیرتر هم هستند.)

 در مادر بودن یا ایفای نقش یک مادر در فیلم های تلویزیونی هیچ اشکالی وجود ندارد، اما مشکل وقتی به وجود می آید که نقش های مادرانه، به تنها گزینه شما تبدیل می شوند. آنجلا لنزبری که در آن زمان 35 ساله بود، در فیلم سال 1961 «هاوایی آبی» نقش مادر الویس پریسلی را بازی کرد، با وجود آنکه فقط نه سال بزرگ تر از الویس بود! آن بنکرافت که نقش معروف خانم رابینسون را در فیلم «فارغ التحصیل» ایفا کرده، تنها هشت سال سالمندتر از کاترین راس بود که نقش دخترش را بازی می کرد. بر خلاف این امی پولر فقط هشت سال سنش بیشتر از ریشل مک آدامز است که روی پرده سینما در فیلم «دختران شرور» نقش دخترش را بازی می کند. زاچری کوئینتو که در فیلم پیشتازان فضای سال 2009 در نقش جی.جی آبرامز روبات حرف می زد، صرفا دختر پنج ساله مادرش در فیلم است. و آنجلینا جولی که مادر کالین فارل در فیلم «اسکندر» است، سنش از پسر روی پرده اش یک سال تمام بیشتر است.

 مواردی هم وجود دارد که در آنها هنرپیشه های زن واقعا از همتایانشان در فیلم جوان ترند. جسی رویس لاندیز از پسرش 10 ماه جوان تر بود که نقش او را در فیلم کلاسیک هیچکاک «شمال از شمال غرب» کری گرانت بازی می کرد. ریشل گریفیث که نقش مادر جانی دپ را در فیلم «بلو» بازی می کرد، عملا پنج سال از این بازیگر جوان تر است.

 در بسیاری از نقش های مادرها، مشاهده می شود که اهمیت مسائل جنسی برای نقش ها عملا رنگ می بازد . مادر صرفا به این خاطر در فیلم حضور دارد تا اندرزهای قهرمانانه و برداشت  های شخصی اش را از روی عشق و محبت ابراز کند، چرا که تا دلتان بخواهد وقت آزاد دارد و مدت هاست که دیگر از اندیشیدن به مسائل جنسی دست برداشته است. این عاری از جنسیت کردن نقش های مادرانه می تواند نسبتا به سرعت اتفاق بیفتد. همانطور که مشاهده می کنیم ظرف شش سال 1988 (پانچ لاین) تا 1994 (فارست گامپ) سالی فیلد از نقش شریک جنسی جذاب تام هنکس، به مادر بد لباس او تبدیل می شود. یک کهن الگو از زنی که در پی رابطه جنسی با مرد جوان تر از خود است و عمدتا برای تصاحب مردان جوان تر دعا می کند، چهره ای که سن و سال او معمولا بر تعاریف موجود از مادر خط بطلان می کشد. زمانی که آن بانکرافت در فیلم خانم رابینسون بازی کرد، معروف ترین نقش زن طالب رابطه با مردان جوان تر در این فیلم بود و فقط شش سال از هنرپیشه همراهش داستین هافمن بزرگ تر بود. یا مثلا شخصیت سامانتا جونز را در فیلم «شش در شهر» به یاد آورید که در زمان اکران شدن دومین فیلم، از سن یک چهره جنسی اثرگذار عبور کرده  و وارد سن و سال یک زن یائسه شده بود که نومیدانه در پی زنده نگه داشتن حیات جنسی خود است.

 شاید شما هم به یک جادوگر عجوزه تبدیل شوید!
حتی مریل استریپ که مداوما در مسیر شغلی اش کار کرده، مجبور شده با اتفاقی کنار بیاید که وقتی یک هنرپیشه زن از سن و سال ایفای نقش های دختر ساده عبور  می کند، برایش رخ می دهد. او در گفتگویی با مجله پیپل، گفته است که «وقتی 40 سالم شد، سه تا نقش جادوگر به من پیشنهاد شد! دیگر هیچ نقشی که شامل ماجراجویی های زنانه یا قهرمانانه باشد به من پیشنهاد نشد. بله، به این خاطر نقش جادوگران عجوزه به من پیشنهاد می شد که 40 سالم شده بود.» او در گفتگویی دیگر با مجله ووگ، افزوده بود که: «وقتی زنان از سن فرزندآوری عبور می کنند، صرفا به چشم ایفاگر نقش های ترسناک در سطوح مختلف دیده می شوند.»

 استریپ گفت: «من نوعی واکنش سیاسی نیز علیه مفهوم هیولاسازی از زنان پا به سن گذاشته داشته ام که در آن سن، همان مسئله ترسناک و وحشتناک است. من اصلا از این موضوع خوشم نمی آید. وقتی که یک دختر کوچولو بودم هم خوشم نمی آمد. حالا هم خوشم نمی آید.»

 در سال 2013 مجله ووگ مطالعه ای انجام داد تا مشخص کند چند درصد از زنانی که در فیلم ها شریک هنرپیشه های مرد هستند، حتی بعد از آنکه مردان دارای نقش اول آنها از نظر سنی بسیار از آنها جلوتر می روند، در همان سنی که بوده اند باقی می مانند. آنها ده بازیگر مرد محبوب و فیلم های شاخص آنها را مورد بررسی قرار دادند و شکاف بین این ستارگان و زنانی را که در کنار آنها در فیلم های ایفای نقش کرده اند با یکدیگر مقایسه کردند (هریسون فورد، جانی دپ، ریچارد گر، تام کروز و دنزل واشنگتن از جمله این افراد بودند.) آنها دریافتند که به طور کلی حتی وقتی بازیگران نقش اول به سنین 40، 50 و 60 زندگی شان رسیده اند، هنرپیشه های زن همراهشان اکثرا حول و حوش 40 سالگی باقی مانده اند. ( استثناهای این قاعده وقتی بوده است که هنرپیشه های زنی چون آنجلینا جولی و جولیا رابرتز به اندازه مردان توان و قدرت داشته اند). جالب آنکه بازیگران مردی که  معمولا زیر بار این قاعده نرفته اند، تام هنکس و استیور کارل بوده اند.

این موضوع با یافته های مطالعه ای که در سال 2015 از سوی «مرکز مطالعات زنان حاضر در تلویزیون و فیلم» در سان دیگو انجام شده و به مسئله جنسیت در فیلم ها نگاهی انداخته، مطابقت بسیار زیادی دارد. در هر دو مطالعه، شخصیت های مؤنث از همتایان مرد خود جوان تر باقی می مانند. اکثر شخصیت های مؤنث (در فیلم های سال 2014) در سنین 20 (23 درصد) و سنین 30 (30 درصد) عمرشان بوده اند. اکثریت شخصیت های مذکر در سنین 30 (27 درصد) و سنین 40 (28 درصد) عمرشان بوده اند. این مطالعه همچنین دریافته است که مردان 40 ساله و بالاتر، 53 درصد کل شخصیت های مذکر را شامل می شوند. افراد مؤنث  40 ساله و بالاتر 30 درصد شخصیت های مونث فیلم ها را دربرمی گیرند.

با اینکه درصد شخصیت های مونث در سال های دهه 30 تا 40 عمرشان تنزل شدیدی پیدا می کند (از 30 به 17 درصد) ولی درصد شخصیت های مذکر اندکی افزایش می یابد و از 27 درصد سال های 30 به 28 درصد دهه 40 عمرشان می رسد. درصد شخصیت های مذکر واقع در سال های 50 (18 درصد) دو برابر شخصیت های مونث واقع در سال های 50 عمرشان (با 9 درصد) است.

 از هلن میرن که به شکلی تحسین آمیز توانسته است در دهه 60 زندگی اش همچنان کار کند و کماکان به گونه ای رفتار می کند که گویی از نظر جنسی باطل نشده است، نقل شده که در یک سخنرانی در سال 2010 گفته است: «من بسیاری از همکاران مستعدم را دیده ام که در سال های دهه 20 ، دهه 30 و دهه 40 زندگی شان به طور توقف ناپذیر کار کرده اند تنها برای آنکه در سنین 50 سالگی شان به شایستگی هایی که دارند دست یابند... از اینکه در زندگی ام دیده ام چند بازیگر مذکر بسیار متوسط الحال در عرصه باقی مانده اند و برخی از بازیگران مؤنث بسیار توانا در حرفه شان دچار افول شده اند، بسیار منزجر و متاسفم.»


نوشته: کالی هالووی[1] منبع:
  http://www.alternet.org/media/its-sexism-and-ageism-stupid-7-bleak-ways-...
 
[1] . Kali Holloway، روزنامه نگار

نسخه چاپي ارسال به دوست

خروج